Зарегистрируйтесь или авторизуйтесь в конкурсе


Авторизация

Регистрация

Войти через loginza
Ваше имя
Ваш email
Пароль
Повторите пароль
Защитный код

АК ТӨНБОЕК - Белая кувшинка

01.12.2014
Обсудите эту работу с друзьями!
Оригинал: АК ТӨНБОЕК, Фәнис Яруллин / Фанис Яруллин
Перевод с татарского: Gulnira

Гадиля и Шихрат, когда были маленькими, любили вместе ходить купаться. Они ждали, когда мама уйдет на работу, и с радостью отправлялись на озеро Каран. Как невозможно было найти диких уток среди камышей, так же и их невозможно было отыскать. Они не выходили из воды до тех пор, пока губы не становились синими. Гадиля очень любила плавать.
- Смотри, Шихрат, если я сяду на листья той кувшинки, выдержит ли она меня? – спросила она.
- Ты считаешь себя легкой? Я-то тебя еле-еле поднимаю, не то что листья кувшинки.
- Ты ведь меня не пробовал поднимать.
- Вспомни, когда тебе в ногу вонзилось стекло, кто тебя нес?
Они так сидели и разговаривали. Немного погодя, девочка опять задала вопрос:
- Шихрат, почему деревья не тонут, а люди тонут,а?
- Откуда я знаю.Человек ведь живой, из-за этого и тонет.
После споров, они опять купались, загорали на песке. Согревшись, снова шли купаться. На озере они собирали кувшинки.. Сидя на берегу озера Каран, она смотрит вдаль, увидев красивый цветок, резко заходит в озеро. Гадилю манила неземная красота озера.
Однажды она решила собрать как можно больше белых кувшинок. На озере Каран очень много желто–белых цветов, будто небо раскидало звезды. Она срывает похожие на звезды кушинки, вставляя их в волосы. Чем дальше заходишь, тем красивее цветы. Наблюдая с берега, Шихрат не видел Гадилю среди лилий. Шихрат старался не выпускать девочку из поля зрения и внимательно смотрел за ее движениями. Она была далеко от берега, немного дальше обычного:
- Далеко не заплывай, Гадиля, - предупреждает он. А Гадиля его не слушает. Чувствуя, что покидают силы, она не думает возвращаться. Она потеряла силы, когда захотела сорвать самую белую и самую красивую кувшинку. Когда она находилась в холодной воде, ее ноги свело судорогой. Шихрат увидев, что Гадиля тонет, резко бросился в воду. Когда он доплыл до нее, она от усталости и испуга уже потеряла сознание и наглоталась воды. Шихрат, вытаскивая ее на берег, заметил, что она не подает признаков жизни.
- Гадиля умерла, Гадиля умерла!- кричит он, подбегая к колхознику. Для оказания первой помощи ее увезли на лошади. Через несколько дней она поправилась и пришла к Шихрату:
- Пошли Шихрат, тебя отец зовет.
- Зачем?
- Придешь, узнаешь.
Шихрат считал себя виноватым в том, что из-за него чуть не утонула Гадиля. Он медленно идет за девочкой, но его страх впустую.
- Герой зашел, герой, - встретил его отец Гадили.
- Какой же я герой, Ильгиз абый...
- Мою дочь ведь от смерти спас. Молодец! Поэтому я тебе кое- что купил. Знаешь что? – Костюм! Еще какой костюм!
Отец Гадили всю жизнь проработал в системе торговли, поэтому любил хвалить всякую вещь. Расхваливая подарок, он крутится вокруг Шихрата.
- Возьми парень, снимай свою одежду и надевай этот костюм из лавсана. Не стесняйся, здесь нет чужих.
- У меня есть костюм, Ильгиз абый.
- Такое большое дело сделал,а подарок не берешь. Как же так? Или костюм не нравится?
- Нравится.
- Если нравится, одень!
Шихрат не послушался дядю Ильгиза. Как можно было отказаться от такого хорошего костюма? Ни у кого нет такого. А у Шихрата будет!
Шихрат от Гадели вышел переполненный чувствами. Считая себя героем, спасшим ее, получив в благодарность дорогой костюм и большое “спасибо” от всей души, он был взволнован. Он еще долго ходил под таким впечатлением. Когда о происшествии стали забывать, появился корреспондент Рамиль, который напечатал статью, тем самым “подлив масла в огонь”. Однажды он появился с фотоаппаратом и блокнотом в руке и пришел к Шихрату:
- Ну, Шихрат, тебе правильное имя дали. Со мной ты станешь знаменитым.
- Мне ничего не нужно! – надувшись, сказал Шихрат. Его обижало, что каждый человек показывал на него пальцем и хвалил. От всего этого он устал.
Рамиль в свой толстый блокнот записывал “ответы” Шихрата. Позже эту статью напечатали в газете. В этой же газете был издан указ о том, чтобы наградить героя медалью “За спасение утопающего”. Эта внезапная новость удивила мальчика. Такой славой некоторые стараются воспользоваться. Кому от этого польза? Не дав мальчику осознать, что он совершил геройский поступок, его отделили от других детей.
Шихрат вырос. Страницы газеты, в которой когда-то писали о его храбрости, пожелтели, буквы стерлись. Но слова из газетной заметки сохранились у Шихрата в сердце. Теперь он считал, что Гадиля ему обязана. Он старался напоминать ей об этом. Так было и в этот раз, они были в классе:
- Гадиля, ты сделала домашнее задание?
- Сделала.
- Дай тетрадь, я быстренько перепишу.
- Какую еще тебе тетрадь? Если не понял - объясню. А списывать у других не хорошо!
- Твои объяснения нет времени слушать, мальчишки ждут.
- Ладно, потом придешь.
- Кем ты себя возомнила, чтобы к тебе два раза ходить? – рассердился Шихрат.
В эту минуту он считал себя обиженным и оскорбленным.
– Скажи “спасибо”, что пришел. Не забывай о том, что ты мне обязана!
Гадилю как будто облили кипятком. Она была разочарована. Много раз она слышала из его уст эти слова, но так и не могла привыкнуть, что кому-то обязана жизнью. Если сама кому-то сделала добро, она старалась об этом никогда не напоминать, а то что Шихрат на каждом шагу говорит об этом, ее обижает.
- На, если не стыдно,перепиши, - швырнула она тетрадь.
- Не стыдно, я чужое не взял,- сказал Шихрат.
У бездельников есть привычка, использовать чужую работу. Из-за не хватки времени или из-за того, что не понял, Шихрат часто списывал у Гадили, постепенно это вошло в привычку. Девочка не отказывала ему, боясь тех самых слов. Когда Шихрата вызывали к доске, он все время смотрел на Гадилю. Она сидела на последнем ряду за первой партой, из-за этого учительница не видела все ее движения. Учитель не замечала, но одноклассники все видели и знали. Они все время подшучивали над Шихратом. Особенно к нему приставал Кашиф.
- Твои дела хорошо идут, да? – сказал на перемене Кашиф. Не надо ломать голову над домашним заданием, спишешь у Гадили и все. К доске выйдешь, Гадиля поможет. Почему не я ее спас, всю работу она мне бы делала.
- Завидуешь? – сказал Шихрат довольным голосом.
- Завидую. Кто такой “невесте” не завидует!
Девочки из класса засмеялись, услышав, что Кашиф сказала “невеста”. А Шихрат с гордостью сказал:
- Да, невеста! Если хотите знать, за меня Гадиля и в огонь, и в воду полезет.
- Знаем, что в воду полезет, и в огонь полезет – в это тоже верим. Но невестой не будет, - спокойно сказал Талгат. Талгат Гадилю очень уважал и то, что Шихрат обижает ее, он не мог терпеть. Шихрат тоже не мог спокойно смотреть, какими глазами Талгат глядит на Гадилю. Шихрат хотел показать, что он лучше Талгата..
- Хотите, перед всем классом я попрошу Гадилю сказать, что она моя невеста?
- Не получится!!!
- Вот увидите.
В класс стали заходить другие учащиеся. Талгат близко подошел к Шихрату:
- Если у тебя есть хоть немного совести, то ты не сделаешь такую подлость.
- Смотря кому подлость, - улыбаясь ответил Шихрат.
Девочки стали между собой шептаться. Кашиф уже успел сообщить всему классу новость. Вошла Гадиля. Как только она переступила порог класса, Шихрат сразу же встал перед ней. Гадиля удивленно подняла глаза, ничего не понимая:
- Что случилось?
- ГАДИЛЯ, - грубо сказал Шихрат. – Скажи перед всем классом, что ты моя невеста. Есть еще такие люди, которые этому не верят.
Гадиля подумала, что над ней шутят, и хотела сесть на свое место. Но Шихрат встал у нее на пути:
- Давай, скажи! Ты мне жизнью обязана...
Девочка побледнела и сжала губы. Она дала ему сильную пощёчину. Такую сильную, будто в классе взорвали бомбу. В классе все замерли. Гадиля убежала на улицу, даже не взяв свою сумку. Кроме Гадили, Шихрату еще добавили и остальные. Но он уже ничего не чувствовал. Несколько дней Шихрат и Гадиля не ходили в школу. Через некоторое время одноклассники узнали, что Гадиля учится в районной школе. А Шихрат уже полгода ходил сам не свой, но потом уехал в другой город, учиться в какое-то училище.
Вот так жизнь разлучила двух близких друзей.
Gulnira
АК ТӨНБОЕК
Кечкенә чакта Гадилә белән Шөһрәт бергәләп су коенырга бик яраталар иде. Әниләренең эшкә киткәннәрен генә саклап торалар да, әллүк Каран буена. Камышлар арасыннан кыр үрдәкләрен табып булмаган шикелле, аларны да эзләп таба алмыйсың. Иреннәре күгәргәнче, тешләре тешкә бәрелгәнче судан чыкмый алар. Гадилә йөзәргә бик ярата иде.
– Кара әле, Шөһрәт, мин әнә теге төнбоек яфрагына кереп утырсам, күтәрә алыр идеме икән? – ди ул.
– Юләр, әллә үзеңне бик җиңел дип беләсеңме? Төнбоек яфрагы түгел, мин дә көчкә күтәрәм бит сине.
– Синең мине күтәреп караганың да юк әле.
– Теге чакта, аягыңа пыяла кадалгач, кем апкайтты соң? Алар шулай сөйләшеп утыралар. Аннан кыз тагын сорау бирә:
– Шөһрәт, нишләп агачлар суда батмый да, кешеләр бата, ә?
– Мин каян белим. Кеше җанлы бит, шуңа батадыр. Гәпләшеп утырганнан соң, алар тагын су коеналар, комда кызыналар. Тәннәренә җылы кергәнче генә яр башында утыралар да күлгә яңадан кереп китәләр. Күлдән төнбоек чәчәкләре җыялар. Гадилә ак төнбоекларны бик ярата. Ул яр башына менеп, бер ноктага карап утыра-утыра да, еракта матур чәчәк күреп, кинәт күлгә сикерә. һаман саен эчкәрәк керәсе, ераккарак колач саласы килә бит. Гадиләне дә сихри ераклык, күл эчендәге гүзәллек үзенә тарта.
Бервакыт Гадилә күп итеп төнбоек чәчәкләре җыярга уйлады. Күл өстендә сарылы-аклы төнбоек шулкадәр күп, әйтерсең зәңгәр күлгә янып торган йолдызлар таратып ташлаганнар. Гадилә шул җем-җем итеп торучы йолдыз-чәчәкләрне өзеп ала да чәчләренә кадый, өзеп ала да чәчләренә кадый. Ә чәчәкләр эчкәрәк кергән саен матуррак. Яр өстеннән караганда Гадилә төнбоеклар арасыннан күренми дә диярлек. Чәченә күп итеп чәчәкләр кадагач, үзе дә чәчәк бәйләменә охшап киткән. Шөһрәт аны күздән ычкындырмаска тырыша. Һәр хәрәкәтен күзәтә. Кыз ераккарак китә башласа:
– Бик эчкә кермә, Гадилә, – дип кисәтеп куя. Ә Гадилә аның саен киреләнә. Хәле беткәнен сизсә дә, кире борылып чыгарга уйламый. Иң матурын, иң агын өзим ди торгач, ул тәмам арый. Салкын суда озак булгангамы, аякларын көзән җыера башлый. Шөһрәт Гадиләнең бер батып, бер калкып маташканын күреп, күлгә ташлана. Ул килеп җиткәнче, кыз арудан һәм куркудан аңын югалткан һәм шактый гына күләмдә су йотып өлгергән була. Шөһрәт аны көч-хәл белән генә ярга алып чыга. Ләкин Гадиләдә җан әсәре булмый.
– Гадилә үлде, Гадилә үлде! – дип кычкыра-кычкыра, печәнчеләр янына чаба Шөһрәт. Колхозчылар килеп, Гадиләгә ясалма сулыш алдыралар. Озак, бик озак азапланганнан соң гына кызга җан керә. Аны атка салып алып китәләр.
Берничә көннән инде тәмам терелеп өлгергән Гадилә Шөһрәтләргә килеп керде:
– Әйдә, Шөһрәт, сине әти чакырды.
– Нигә?
– Кергәч белерсең.
Шөһрәт, Гадиләнең батуында үзен гаепле санаганлыктан, курка-курка гына кыз артыннан иярде. Ләкин аның куркуы юкка икән.
– Герой керде, герой, – дип каршылады аны Гадиләнең әтисе.
– Мин нинди герой булыйм ди, Илгиз абый.
– Кызны үлемнән коткаргансың бит. Маладис икәнсең. Герой дими сине кем дисең инде. Шуның өчен үзеңә бер нәрсә алып җиппәрдем әле. Беләсеңме? – Кәчтүм-чалбар! Кәчтүмнең дә ниндие әле! Менә дигән егетләрские. Товары да шыгырдап тора.
Гадиләнең әтисе гомер буе сатучы булып эшләгәнлектән, һәрнәрсәне шулай мактарга өйрәнгән иде. Әлеге костюмны да төрлечә мактый-мактый, Шөһрәт тирәсендә бөтерелгәли башлады.
– Яле, егет, уз киемнәреңне сал да, менә бу лавсан кәчтүмне киеп җиппәр. Әйдә-әйдә, беркемнән дә оялма. Биредә чит кешеләр юк.
– Минем кәчтүм бар инде, Илгиз абый.
– Бар өстенә бар сыя ул. Шундый зур батырлык эшлә дә, понимаешь, бүләк тә алма ди. Аннан нәрсә була ул? Әллә соң кәчтүм ошамыймы?
– Ошый да...
– Ошагач, давай ки!
Шөһрәт Илгиз абыйсының сүзен тыңламый булдыра алмады. Ничек шундый шәп костюмнан баш тартасың инде? Андый костюм беркемдә дә юк бит. Ә Шөһрәттә булачак.
Шөһрәт Гадиләләрдән тәэсирләнеп чыкты. Гадиләне судан тартып чыгаруны зур батырлыкка санап, чын күңелдән рәхмәт әйтүләре һәм кыйммәтле костюм бүләк итүләре Шөһрәтне нык дулкынландырды. Озак кына ул күңелле кичерешләр тәэсирендә йөрде. Ә инде бу вакыйга онытыла башлагач, авылда корреспондент дип даны чыккан, район газеталарында уймак кадәр мәкаләләр бастыручы Рәмил моны куертып җибәрде. Беркөннәрне ул, аркасына фотоаппарат асып, кулына блокнот тотып, Шөһрәтләргә килеп керде.
– Ну, Шөһрәт, сиңа исемне белеп тә кушканнар икән. Минем аркада син шөһрәт казаначаксың, – диде ул.
– Миңа бернәрсә дә кирәкми, – диде Шөһрәт турсаеп, чөнки очраган бер кешенең үзенә төртеп күрсәтүләреннән һәм артык мактау сүзләреннән туйган иде.
Рәмил үзенең шактый калын блокнотына Шөһрәтнең «җавапларын» язып утырды. Озак та үтми ул язып җибәргән мәкаләләр район һәм республика газеталарында басылып чыкты. Газетаның шул ук санында аның «Суга батучыны коткарган өчен» медале белән бүләкләнүе турында указ да бар иде. Бу кинәт килгән дан малайны әллә нишләтеп җибәрде.
Дан иярле булмаса да, кайберәүләр аңа атланырга, шуның белән тормыш юлындагы барлык киртәләрне сикереп чыгарга телиләр. Шөһрәт исә бу атка үзе атланмады, ияргә аны башкалар утыртты. Тик аннан ни файда? Үзе дә аңламастан эшләп ташлаган батырлыгы аны башка балалардан аерды.
Шөһрәт үсте. Кайчандыр аның батырлыгы турында язып чыккан газета битләре саргайды һәм килгән бер кешегә бармак бите белән төртә-төртә укып күрсәтүләрдән тәмам тузды. Хәрефләр җуелды. Газета битендәге сүзләр җуелса да, Шөһрәт күңелендә ул һаман сакланды.
Гадиләне ул үзенә бурычлы дип саный башлады. Шул хакта кызның исенә төшергәләүдән дә тартынмады. Бервакыт ул ничәнчедәр класста укыганда:
– Гадилә, өйгә эшләрне эшләдеңме? – дип килеп керде.
– Эшләдем.
– Кая алайса миңа дәфтәреңне бир. Тиз генә күчереп куйыйм.
– Ничек инде сиңа дәфтәр бирим? Аңламасаң сора, аңлатырмын. Ә кешедән күчерү гаделсезлек бит.
– Синең аңлатканнарыңны тыңлап торырга вакытым юк. Малайлар белән тауга менәбез.
– Алайса, кайткач килерсең.
– Икешәр тапкыр килергә үзеңне кем дип белдең? – дип кызып китте Шөһрәт. Ул бу минутта үзен кимсетелгән, кыерсытылган итеп тойды. – Әле килгәнемә рәхмәт әйт. Үзеңнең миңа бурычлы икәнеңне онытма.
Гадиләнең өстенә утлы кисәү ыргыттылармыни? Кызу булып китте. Шөһрәт авызыннан мондый сүзләр элек тә ишеткәләсә дә, һаман үзенең дөньяда яшәве белән кешегә бурычлы икәненә күнегеп җитә алмый иде ул. Акылы, җаны моңа каршы төшә. Ул үзе кемгә дә булса яхшылык итсә, шуны кешенең исенә төшерергә чын-чынлап ояла. Башкаларны да үзе кебек итеп күз алдына китергәнлектән, адым саен Шөһрәтнең үз яхшылыгы турында тукып торуы кызны рәнҗетә иде.
– Мә, оялмасаң күчер, – дип, дәфтәрен атты ул Шөһрәткә.
– Оялырга, мин кеше әйберен урламаган, – диде Шөһрәт.

***
Караклыкның башы энә урлаудан башлана диләр. Ялкаулыкның да башы менә шулай кеше хезмәтеннән файдаланудандыр, мөгаен. Шөһрәт баштарак вакыты җитмәгәндә яки үзе аңламаганда гына Гадиләдән күчергәләсә, тора-бара бу аның гадәтенә кереп китте. Кыз да гел-гел каршылык күрсәтмәде, чөнки теге сүзләрне ишетүдән курыкты.
Укытучы Шөһрәтне тактага чакырса да, Шөһрәт Гадиләнең авызына гына карап тора башлады. Гадилә кырый рәт парталарның иң алдагысында утырганлыктан, кызның күп кенә хәрәкәтләре укытучы карашыннан читтә кала иде. Әмма укытучы күрмәсә дә, классташлары һәммәсен дә күреп, белеп тордылар. Алар Шөһрәтне үрти үк башладылар. Бигрәк тә ерык авыз Кәшиф җанына тиде.
– Синең эшләр хутта, малай, ә? – диде ул бер тәнәфестә. – Өйгә бирелгән мәсьәләләрне чишеп, баш ватасың юк. Гадиләдән күчердең куйдың. Такта янына чыксаң да, Гадилә коткара. Берәр бишлегә укучы кыз бәкегә дә төшми, ичмасам, тартып чыгарыр идем дә үземнең бөтен эшемне шуңардан эшләтер идем.
– Кызыгасыңмыни? – диде Шөһрәт мактанулы тавыш белән.
– Кызыгам. Кем шундый кәләшкә кызыкмасын! Кәшифнең авыз тутырып «кәләш» дип әйтүеннән кызлар хихылдап куйдылар. Ә Шөһрәт тагын да масаебрак:
– Кәләш шул! – диде. Беләсегез килсә, Гадилә минем өчен утка да, суга да керәчәк.
– Суга төшкәнен беләбез инде. Утына да керер – анысына да ышанабыз, әмма кәләш булмас, – диде тыйнак табигатьле Тәлгат. Ул Гадиләне бик якын итә һәм Шөһрәт алдында кызның шулай түбәнсенүен һич тә кичерә алмый иде. Шөһрәт тә Тәлгатнең Гадиләгә тыныч кына карый алмавын сизә, шуңа күрә Тәлгаткә үзенең өстенлеген күрсәтергә тели иде.
– Телисезме, менә бөтен класс алдында Гадиләдән мин синең кәләшең дип әйттертәм?
– Булмый!
– Менә күрерсез.
Класска башка укучылар да җыела башлады. Тәлгат Шөһрәтнең янына ук килеп:
– Әз генә акылың булса да, син мондый түбәнлекне эшләмәячәксең, – диде.
– Кем өчен түбәнлек бит, – дип авыз ерды Шөһрәт. Колактан-колакка сүз китте, кызлар бер-берләре белән пышылдаша башладылар. Ярык кыңгырау Кәшиф бу хәбәрне бөтен класска таратып өлгерде. Менә, ниһаять, йөгерә-атлый Гадилә килеп керде. Әллә йөгерүдән, әллә яшьлек дәртеннән аның йөзләре алсуланган. Елмаеп китәргә торган иреннәре, авыз эченнән шигырь укыгандай, сизелер-сизелмәс кенә кымшаналар. Гадилә класс бусагасын атлауга ук, Шөһрәт аның каршысына килеп басты. Класс, моңарчы күрелмәгән вакыйга көтеп, тып-тын калды. Ә Гадилә берни аңламыйча:
– Нәрсә бар? – дип аптырап, дусларына карады.
– Гадилә, – диде Шөһрәт кискен генә, – бөтен класска ишетелерлек итеп «мин синең кәләшең» дип әйт әле. Моңа ышанып җитмәүчеләр бар икән.
Гадилә үзе белән шаяралар дип уйлап, урынына барып утырмакчы булды, ләкин Шөһрәт аның юлына аркылы төште:
– Давай әйт. Син бит миңа гомерең белән бурычлы... Кыз кинәт агарынып китте. Елмаерга торган иреннәре усал кысылды. Ул Шөһрәтнең мыскыллаудан чалшаебрак торган йөзенә чалтыратып чабып җибәрде.
Класста, әйтерсең бомба шартлаттылар, гөрс итте дә тынды. Гадилә сумкасын да алмыйча, урамга чыгып йөгерде. Шуннан соң гына укучылар шаулашырга, кычкырышырга тотындылар. Шөһрәтнең яңагына Гадиләдән башка да өстәүчеләр булды. Ләкин ул инде авыртуны тоярлык хәлдә түгел иде.
Берничә көн Гадилә дә, Шөһрәт тә мәктәпкә килмәделәр. Бераздан классташ дуслары Гадиләнең район мәктәбендә укый башлавын ишеттеләр. Ә Шөһрәт ярты ел каңгырып йөргәннән соң, кайсыдыр шәһәргә һөнәр училищесына китеп барды. Ике дусның язмышлары шулай аерылды.
Вернуться к началу перевода
Обсудите эту работу с друзьями!
 
  При использовании авторских материалов указание автора
и ссылка на страницу конкурсной работы обязательны
Ваши голоса
Блестяще! 13 голосов
 
30 баллов за голос
Что-то в этом есть 1 голос
 
20 баллов за голос
Не впечатлило 2 голоса
 
10 баллов за голос
Разочаровало 5 голосов
 
5 баллов за голос
Статистика     *данные на 15:00 (Москва, GMT+3)
Место в рейтинге Проза: 56
Средняя оценка: 22.05
Итоговая оценка: 22.05
Общее число оценок: 22
Число комментариев: 12
Число посещений страницы: 3752
< Предыдущий перевод Следующий перевод >
Обсуждаем эту и другие работы на Форуме Конкурса >>>
Комментарии:    12
Полина
Полина говорит:
+9
02.12.2014 19:25   #
Шикарный перевод! Молодцы!
Елена
Елена говорит:
+6
03.12.2014 20:27   #
Прекрасный перевод!
mariya_shatskaya
mariya_shatskaya говорит:
+5
03.12.2014 23:30   #
Отличная работа!
Светлана
Светлана говорит:
+4
04.12.2014 10:04   #
Очень понравился ваш перевод, все хорошо! Успехов вам!
Марго
Марго говорит:
-1
04.12.2014 19:58   #
А при чем тут "Поэзия"?
Gulnira
Gulnira говорит:
+1
04.12.2014 20:06   #
Автоматически нажали на "поэзию", хотели выбрать прозу. Мы ошиблись.
Анна Дудка
Анна Дудка говорит:
+1
05.12.2014 09:16   #
Переводчик явно не знает русского языка.
Полина
Полина говорит:
0
05.12.2014 09:23   #
Анна, что не так?
Gapon
Gapon говорит:
+1
05.12.2014 09:56   #
Полина, вам, как умному человеку, могу попробовать тсз объяснить слабость работы... При этом я не столько категоричен как А., я просто всю советскую татарскую лит-ру считаю тсз "вторичной". По причинам историческим, к переводческой деятельности отношения не имеющей.

Берем первый абзац:

"Гадиля и Шихрат, когда были маленькими, любили вместе ходить купаться. Они ждали, когда мама уйдет на работу, и с радостью отправлялись на озеро Каран. Как невозможно было найти диких уток среди камышей, так же и их невозможно было отыскать. Они не выходили из воды до тех пор, пока губы не становились синими. Гадиля очень любила плавать."

По-русски это выглядело бы как:

"Будучи детьми, Г. и Ш. любили вместе ходить купаться. Дождавшись маминого ухода на работу, они с радостью мчались на Каран, на свое любимое озеро. Там они могли затеряться, подобно уткам в камышах, хоть на целый день, и плавали до посинения, потому что Г. очень нравилось бултыхаться."

Все дела!
Марго
Марго говорит:
0
05.12.2014 14:43   #
>> Переводчик явно не знает русского языка.

Жёстко, но верно.

"Не впечатлило".
050556
050556 говорит:
+2
07.12.2014 11:27   #
Мне все очень понравилось!
lena
lena говорит:
+1
07.12.2014 20:55   #
молодцы!
Подписаться на новые комментарии к этой работе
Добавить комментарий
Ваше имя Обязательное поле
Ваш email Обязательное поле    Ваш email не будет опубликован
Комментарий:
Защитный код
Обсуждаем эту и другие работы на Форуме Конкурса >>>

 

 

Статистика конкурса

всего (сегодня)
Пользователи: 161 (0)
Переводы: 0 (0)
Комментарии: 28499 (168)
Иллюстрации: 0 (0)

Последние события

nsbivintobia: <ul><li><strong><a href="http://www.goldwatchforwome…">high quality swiss replica watches</a></strong> </li><li><strong><a href="http://www.goldwatchforwome…">watches</a></strong> </li><li><strong><a href="http://www.goldwatchforwome…">swiss
nsbivintobia: <strong><a href="http://www.menswatches.net.…">swiss replica watches aaa+</a></strong> <br> <strong><a href="http://www.menswatches.net.…">swiss replica watches</a></strong>
nsbivintobia: <strong><a href="http://www.watchesprice.top…">swiss replica watches aaa+</a></strong> <br> <strong><a href="http://www.watchesprice.top…">swiss replica watches</a></strong>
nsbivintobia: <strong><a href="http://monclersalemalls.com…">Discount Moncler</a></strong> | <strong><a href="http://monclersalemalls.com…">Cheap Moncler</a></strong> | <strong><a href="http://monclersalemalls.com…">Cheap
nsbivintobia: <strong><a href="http://www.monclerinosterre…">moncler sale</a></strong> <br> <strong><a href="http://www.monclerinosterre…">moncler outlet store</a></strong> <br> <a
nsbivintobia: <a href="http://www.fakerolexdaytona…">relojes suizos a la venta</a> <a href="http://www.fakerolexdaytona…">copiar rolex</a> <br><strong><a
nsbivintobia: <strong><a href="http://www.christianloubout…">los zapatos de Christian Louboutin para barato</a></strong><br> <strong><a href="http://www.christianloubout…">venta
nsbivintobia: <strong><a href="http://www.rolexprice.top/e…"> rГ©plica de rolex </a></strong><br><strong><a href="http://www.rolexprice.top/e…"> rГ©plica rolex relojes
nsbivintobia: <strong><a href="http://www.longineswatchesw…">relojes para mujer</a></strong><br> <strong><a href="http://www.longineswatchesw…"> relojes longines vintage </a></strong><br>
nsbivintobia: <strong><a href="http://www.burberrywholesal…">burberry coat</a></strong> <br> <strong><a href="http://www.burberrywholesal…">burberry outlet online</a></strong> <br> <a
Все события

Партнеры конкурса